Ritim Makinesi: Müziği Değiştiren Bir Kutu

İlk ritim makineleri org üreticileri tarafından, ev kullanıcısına eşlik sağlamak için yapıldı. Önceden ayarlanmış bossa nova, vals ve marş kalıpları çalıyorlardı; amaç davulcuyu taklit etmekti ve bu amaçta başarısız oldular.

Değişim programlanabilir cihazlarla geldi. 1980'lerin başında üretilen birkaç model, kullanıcının kendi kalıplarını girmesine izin verdi. Bu cihazların ses üretimi analogdu; gerçek davul sesine benzemiyordu. Piyasada beklenen ilgiyi görmediler ve üretimleri kısa sürdü.

Sonrasında olanlar öngörülmemişti. Ucuzlayan bu cihazlar Chicago ve Detroit'te genç müzisyenlerin eline geçti ve house ile techno türlerinin temel sesi oldu. Gerçek davul gibi duyulmayan o sesler, taklit olarak değil kendi başına bir tını olarak benimsendi. Bugün bu cihazların ses örnekleri popüler müziğin ortak sözlüğünde yer alıyor.

Örnekleme teknolojisi ayrı bir kol açtı. Gerçek davul kayıtlarının küçük parçalarının alınıp yeniden dizilmesi, hip hop üretiminin temel yöntemi oldu. Bir davulcunun çaldığı dört ölçülük bölüm, yüzlerce parçanın zemini hâline geldi.

Bu gelişmeler davulculuğu ortadan kaldırmadı ama talebi değiştirdi. Programlanmış ritim kusursuz ve tekrarlanabilir; canlı davul esnek ve zamanla oynayan bir şey. Bugün kayıtlarda çoğu zaman ikisi birlikte kullanılıyor.

Davulcu için pratik sonuç, programlanmış ritimle birlikte çalabilmektir. Klik duymak, önceden kaydedilmiş bir kalıbın üstüne eklemek ve elektronik pedleri sete katmak yaygın beceriler hâline geldi.

Derslerimizde klikle çalışma erken başlatılır. Elektronik ped ve programlanmış zeminle birlikte çalma, kursiyerin hedefine göre programa eklenir.