Frédéric Chopin: Piyano için Yazan Besteci

On dokuzuncu yüzyılın büyük bestecilerinin çoğu senfoni, opera ve oda müziği yazdı. Chopin bunların hemen hiçbirini yapmadı. Yazdıklarının neredeyse tamamı piyano içindir ve bu odaklanma, çalgının kendi diline dair eşsiz bir birikim üretti.

El yazısı — piyano yazısı anlamında — ayırt edicidir. Sol el geniş ve akıcı arpejlerle armonik zemini kurar; sağ el ezgiyi, sık sık süslemelerle ve serbest ritimle taşır. İki el arasındaki bu ilişki, insan sesini ve opera aryasını örnek alır. Chopin'in İtalyan operasına duyduğu ilgi bilinen bir etkidir.

Rubato kavramı onunla anılır. Kendi tarifine göre sol el tempoyu korur, sağ el esner; ikisi cümle sonunda buluşur. Bu tarif bugün de en sağlam rubato tanımıdır ve öğrencinin sık düştüğü hatayı — iki elin birlikte yavaşlaması — doğrudan engeller.

Etütleri teknik alıştırma olduğu kadar konser eseridir. Op. 10 ve op. 25, her biri tek bir teknik soruna odaklanır ama müzikal olarak bağımsız durur. Bu ikili işlev, etüt türünün sonraki gelişimini belirledi.

Yeni biçimler getirdi ya da mevcut biçimleri dönüştürdü. Balad türünü piyanoya taşıdı; noktürnü John Field'dan aldı ve genişletti; mazurka ve polonezle Polonya dans biçimlerini konser dağarına yerleştirdi.

Çalma biçimi üzerine anlatılanlar tutarlıdır: ses hacmi büyük değildi, küçük salonları tercih ederdi, ton ve ayrıntı üzerine çalışırdı. Öğrencilerine el konumunu doğal bırakmalarını, parmakların eşitliğini zorla kurmak yerine her parmağın kendi karakterini kullanmalarını öğütlerdi.

Derslerimizde Chopin dağarı sol el zemini ile sağ el ezgisinin ayrı ayrı çalışılmasıyla verilir. Rubato, iki elin ayrıldığı yerlerde bilinçli olarak kurulur.