David Oistrah ve Rus Keman Okulu

Yirminci yüzyılın ikinci yarısında "Rus keman okulu" tabiri belirli bir ton anlayışını anlatmak için kullanıldı: geniş, dolu ve ısrarlı bir ses. Bu anlayışın en tanınan temsilcisi David Oistrah'tır.

Okul, Odessa'da Pyotr Stolyarsky'nin öğrenci yetiştirme yöntemiyle başlar. Küçük yaşta başlayan, disiplinli ve kolektif bir eğitim düzeniydi; Oistrah da Nathan Milstein de oradan çıktı. Moskova Konservatuvarı'nda Abram Yampolsky ve sonrasında Oistrah'ın kendisi geleneği sürdürdü.

Teknik olarak ayırt edici nokta sağ koldur. Yay basıncı parmaktan değil kolun ağırlığından gelir; sonuç, zorlanmadan üretilen büyük bir ses ve uzun cümlelerde bozulmayan bir tondur. Sol elde ise vibrato geniş ve sürekli, pozisyon geçişleri ise duyulur biçimde bağlıdır.

Oistrah'ın dağara katkısı çağdaş bestecilerle ilişkisinden gelir. Shostakovich'in iki keman konçertosu ona yazıldı; Prokofyev'in ikinci sonatı, önce flüt için yazılmış bir eserin Oistrah'ın önerisiyle kemana aktarılmasıyla doğdu. Khachaturian konçertosu da ona ithaf edilmiştir. Bu eserler bugün dağarın merkezinde durur.

Soğuk Savaş yıllarında Batı'da konser vermesi kültürel olarak da anlam taşıdı; iki tarafın müzikçileri arasında kesilmeyen bağlardan biri oldu. Yehudi Menuhin ile ilişkisi, dönemin siyasi gerilimine rağmen sürdü.

Öğrencisi olan isimler arasında Gidon Kremer ve Oleg Kagan sayılır; ikisi de hocanın ton anlayışını sürdürmek yerine kendi yollarını kurdu. Bu, sağlam bir okulun öğrencisini kalıba sokmadan yetiştirebileceğini gösterir.

Derslerimizde sağ kol çalışması erken başlar. Ses gücünü artırmanın yolu parmakla bastırmak değil, kolun ağırlığını yaya aktarmayı ve bunu yay boyunca eşit tutmayı öğrenmektir.