Günde Yirmi Dakika mı, Haftada Üç Saat mi?

Haftalık toplam süre aynı olduğunda bile, o sürenin güne nasıl dağıldığı sonucu belirler. Haftada bir kez üç saat çalışan kursiyerle her gün yirmi otuz dakika çalışan kursiyer, üçüncü ayın sonunda aynı yerde olmaz.

Bunun nedeni, çalgı çalmanın büyük ölçüde motor öğrenme olmasıdır. El, bilek ve parmak hareketleri tekrarla kalıplaşir; kalıplaşme ise tekrarın yoğunluğundan çok sıklığına duyarlıdır. Uzun aralıklarla yapılan yoğun çalışma, her seferinde yeniden ısınmayı gerektirir. Çalışmanın ilk yarım saati çoğu zaman bir önceki seansın kaybettiklerini geri almakla geçer.

İkinci neden yorulmadır. Üçüncü saatin sonunda dikkat dağılır, el gerginleşir ve hatalı hareket tekrar edilmeye başlanır. Yorgun elle yapılan tekrar, doğru hareketi değil yanlış olanı pekiştirir. Uzun seanslar yalnız verimsiz değil, zaman zaman zararlıdır.

Üçüncü neden uykudur. Gün içinde çalışılan bir hareketin yerleşmesi büyük ölçüde uyku sırasında tamamlanır. Çalışmayı güne yaymak, bu pekişme döngüsünü haftada altı kez çalıştırmak demektir; tek seansa sıkıştırmak ise yalnız bir kez.

Pratikte işe yarayan ölçü şudur: yeni başlayan bir kursiyer için günde yirmi otuz dakika, haftada altı gün. Süre kısa göründüğü için sürdürülebilir; kısa olduğu için de dikkat sonuna kadar açık kalır. İlerleyen kursiyerlerde süre uzatılır, ancak bu kez uzun seans bölümlere ayrılır: ısınma, teknik çalışma, dağar, okuma.

Kısa çalışmanın işe yaraması için içinin doğru doldurulması gerekir. Yirmi dakikanın tamamını baştan sona eser çalarak geçirmek, çalışmak değil tekrar dinletmektir. Verimli bir yirmi dakika kabaca şöyle bölünür: beş dakika ısınma ve serbestleşme, on dakika o hafta sorun çıkaran tek bir pasaj, beş dakika bilinen bir parçanın baştan sona çalınması. Son bölüm gereklidir. Çalışmayı bir tatminle kapatır.

Günü bulmakta zorlanan kursiyerler için tek etkili çözüm, çalışmayı bir saate bağlamaktır. "Fırsat buldukça" çalışmak, çoğu haftada hiç çalışmamakla sonuçlanır. Sabah kahvesinden önce ya da akşam yemeğinden sonra gibi sabit bir bağlantı, kararı her gün yeniden vermek zorunda bırakmaz.

Yoğun bir hafta geçiren kursiyer için de bir ölçü vardır: hiç çalışmamaktansa beş dakika çalışmak. Beş dakika teknik ilerleme getirmez, ama zinciri korur. Zincir koptuğunda geri dönmek, kısa çalışmayı sürdürmekten çok daha zordur.

Çalışmanın nerede yapıldığı da süreyi etkiler. Çalgısı kılıfında, bir dolabın içinde duran kursiyer, her gün önce bir kurulum işiyle karşılaşır; bu küçük engel çoğu akşam çalışmamakla sonuçlanır. Çalgının kurulu ve erişilebilir durması, günlük çalışmanın sessiz destekçisidir.

Sürenin ölçülmesi de yararlıdır. Çalışılan süre çoğu zaman olduğundan uzun tahmin edilir; zaman tutulduğunda yirmi dakika sanılan çalışmanın on iki dakika olduğu görülür. Basit bir zamanlayıcı, hem bu yanılmayı ortadan kaldırır hem de sürenin bölümlere ayrılmasını kolaylaştırır. Ölçülen çalışma, tahmin edilen çalışmadan daha dürüsttür.