İki Ders Arasındaki Altı Gün

Haftada bir saat ders alan bir kursiyerin yılda öğretmeniyle geçirdiği süre kırk saat civarındadır. Aynı kursiyer günde yarım saat çalışırsa, yılda yüz seksen saat tek başına çalışır. İlerlemeyi belirleyen sürenin hangisi olduğu bu iki sayıdan bellidir.

Buna rağmen kursiyer, dersten çıkarken o hafta ne yapacağını çoğu zaman tam olarak bilmez. Genel bir yönerge alır — "şu parçayı çalış" — ve altı günü kendi tahminiyle geçirir. Tahminle geçen altı gün, çoğu zaman eserin baştan sona birkaç kez çalınmasıyla dolar. Bu, çalışmak değil tekrar dinletmektir.

Verimli bir hafta, dersin son beş dakikasında kurulur. Bu beş dakikada üç şey yazılır: o hafta çözülecek tek bir sorun, bu sorunun hangi alıştırmayla çalışılacağı ve hangi ölçüde ilerlemenin yeterli sayılacağı. "Şu dört ölçüyü şu tempoda hatasız çalabilmek" gibi somut bir hedef, "parçayı çalış"tan bambaşka bir hafta üretir.

Haftanın günlere bölünmesi de yardımcı olur. İlk iki gün yeni bilgiyi taze tutar; bu günlerde ders içeriği tekrar edilir. Ortadaki üç gün asıl çalışma günleridir. Son gün, derse gelmeden önce bütünü toparlamaya ayrılır. Bu düzen, dersin başında "geçen hafta ne yapmıştık" sorusunu ortadan kaldırır.

Altı gün içinde kayıt almak, kursiyerin kendi ilerlemesini görmesinin tek güvenilir yoludur. Salı günü alınan bir kayıt, cuma günü dinlendiğinde ne değiştiği duyulur. Kulak, çalarken kendi icrasını nesnel duyamaz; kayıt bu boşluğu kapatır.

Ders arasında takılan bir yer olduğunda ne yapılacağı da önceden konuşulur. Takılan yer çoğu zaman defalarca tekrar edilir ve yanlış pekiştirilir. Doğru refleks tersidir: takılınca durulur, tempo düşürülür, gerekirse eller ayrılır ya da pasaj bölünür. Çözülemiyorsa üstünde ısrar edilmez, derse not edilir.

Bir başka yaygın hata, yalnız sevilen bölümü çalışmaktır. Kursiyer farkında olmadan zaten çalabildiği yeri tekrar eder. Orası tatmin verir. Çalışma zamanının büyük bölümü, çalınamayan kısa bölüme ayrılır; bilinen bölüm yalnız kapanışta bir kez çalınır.

Yoğun geçen haftalarda ölçü şudur: hiç çalışmamaktansa beş dakika. Beş dakika teknik ilerleme getirmez, ama alışkanlık zincirini korur. Zincir koptuğunda geri dönmek, kısa çalışmayı sürdürmekten çok daha zordur.

Velilerin çocukta izlemesi gereken şey de süre değil, bu düzenin işleyip işlemediğidir. "Kaç dakika çalıştın" yerine "bu hafta neyi çözdün" sorusu, çocuğu süreyle değil sonuçla ilişkilendirir.