Farinelli ve Kastratolar Dönemi

On yedinci ve on sekizinci yüzyıl opera sahnesinin başrolü, bugün mevcut olmayan bir ses tipine aitti. Kastratolar, ergenlik öncesinde yapılan bir müdahaleyle çocuk sesinin tizliğini koruyan, buna karşılık yetişkin göğüs kapasitesine sahip şarkıcılardı. Sonuç, olağandışı bir nefes kapasitesi ve tiz registerde büyük bir ses gücüydü.

Uygulama İtalya'da, özellikle Napoli çevresinde yaygındı ve yoksul ailelerin çocuklarını kapsıyordu. Sayının binlerle ifade edildiği, buna karşılık ancak küçük bir bölümünün kariyer yapabildiği bilinir. Bugünkü bakışla bu uygulama açıkça bir istismardır ve on dokuzuncu yüzyılda yasaklanmıştır.

Farinelli dönemin en ünlü ismidir. Nefes kapasitesi üzerine anlatılanlar — tek nefeste dakikaya yaklaşan cümleler — abartılı olabilir ama dönemin tanıklıkları olağanüstü bir kontrolden söz eder. Kariyerinin ikinci yarısını İspanya sarayında geçirdi.

Bu ses tipi opera yazısını doğrudan biçimlendirdi. Handel ve çağdaşlarının aryaları, kastrato sesinin çevikliğine ve nefes uzunluğuna göre yazıldı. Da capo arya biçimi — tekrar bölümünde süslemelerin icracıya bırakılması — bu virtüözlüğü sergilemek için kuruldu.

Bugün bu roller iki yolla söylenir. Birincisi mezzo-soprano ya da kontraltoya verilmesi; ikincisi kontratenor kullanılmasıdır. Kontratenor, falsetto register'ını geliştirerek alto ya da mezzo alanında söyleyen erkek şarkıcıdır ve yirminci yüzyılın ikinci yarısında yaygınlaştı.

Dağarın bugünkü canlılığı büyük ölçüde bu ikinci çözüme bağlıdır. Barok opera icrasındaki artış, kontratenor sayısındaki artışla birlikte gitti.

Derslerimizde register çalışması falsetto dahil bütün alanı kapsar. Erkek seslerinde falsetto, ayrı bir renk değil register geçişinin doğal parçası olarak ele alınır.