Wagner ve Yeni Bir Ses Tipi Talebi

On dokuzuncu yüzyılın ikinci yarısında opera orkestrası büyüdü. Bakır nefesli sayısı arttı, doku kalınlaştı, dinamik uçlar açıldı. Wagner'in yazısında orkestra artık eşlikçi değil, anlatının eşit ortağıydı. Bu değişim şarkıcıdan yeni bir şey istedi: kalabalık bir orkestranın üstünden duyulabilmek.

Sonuç, yeni ses kategorilerinin tanımlanması oldu. Hochdramatischer Sopran, Heldentenor ve benzeri tanımlar bu dönemin ihtiyacından doğdu. Bu sesler hafif ve çevik değil, kalın, dayanıklı ve uzun süre taşıyabilen seslerdir.

Teknik olarak duyulmanın yolu yalnız yüksek sesle söylemek değildir. Araştırmalar, eğitimli opera seslerinin 2.500-3.000 hertz civarında bir enerji yoğunluğu ürettiğini gösteriyor. Bu bölge orkestranın enerjisinin görece düşük olduğu aralıktır; ses bu sayede kalabalığın içinden sıyrılır. Bu olguya singer's formant denir ve bağırmakla değil gırtlak konumu ile rezonans ayarıyla üretilir.

Wagner dağarının riski, ses olgunlaşmadan söylenmesidir. Rollerin uzunluğu ve ağırlığı, hazırlıksız sese kalıcı zarar verebilir. Şan pedagojisinde bu dağara geçiş yaşı ve sıralaması dikkatle planlanır.

Aynı dönemde Verdi'nin geç eserleri de benzer talepler getirdi; İtalyan dağarında da daha dramatik ses tipleri öne çıktı.

Wagner'in kendi kurduğu Bayreuth salonunda orkestra çukuru kısmen örtülüdür; bu tasarım orkestrayı yumuşatır ve şarkıcıya alan açar. Mimari çözümün ses tekniğiyle birlikte düşünülmesi, ender bir örnektir.

Derslerimizde ses gücü rezonans üzerinden çalışılır. Ses hacmini artırmanın yolu bastırmak değil, rezonans alanını doğru kullanmaktır.