Mikrofonun Tarihi: Karbon, Şerit, Kondenser

Mikrofon, ses basıncındaki değişimi elektrik sinyaline çevirir. Bunu yapmanın birkaç yolu vardır ve her yol kendi karakterini getirir.

Karbon mikrofon en eskisidir ve telefonla birlikte gelişti. Ses basıncı karbon tanelerinin sıkışmasını değiştirir, bu da direnci ve akımı değiştirir. Frekans aralığı dar, gürültüsü yüksektir; müzik kaydında uzun süredir kullanılmaz.

Şerit mikrofon 1930'larda yaygınlaştı. İki mıknatıs arasına gerilmiş ince bir metal şerit, ses dalgasıyla hareket eder ve akım üretir. Karakteri yumuşak ve tiz uçları doğal biçimde yuvarlaktır; sekiz biçimli yön deseni iki yönden eşit alır. Nefeslilerde ve sert duyulan kaynaklarda hâlâ tercih edilir. Şerit ince ve hassastır; güçlü hava akımı kalıcı zarar verebilir.

Kondenser mikrofon en yaygın kayıt mikrofonudur. İnce bir zar ile sabit bir plaka arasındaki kapasite değişimini kullanır ve çalışmak için besleme gerilimi ister. Geçici seslere hızlı yanıt verir; ayrıntı ve tiz netliği yüksektir. Vokal, akustik çalgı ve oda mikrofonu olarak standarttır.

Dinamik mikrofon ise hareketli bobin ilkesiyle çalışır: bir bobin manyetik alan içinde hareket eder. Sağlam ve yüksek ses basıncına dayanıklıdır; davul, gitar amfisi ve sahne vokali için tercih edilir.

Yön deseni ayrı bir seçim başlığıdır. Kardioid önden alır, arkayı bastırır; sekiz biçimli iki yönden alır; çok yönlü her yönden eşit alır. Desen seçimi odanın ne kadar duyulacağını belirler.

Derslerimizde mikrofon seçimi kaynak ve oda üzerinden yapılır. Aynı kaynak üç farklı mikrofonla kaydedilip karşılaştırılır; karar kulakla verilir.