Çocuğum Bırakmak İstiyor: Kriz mi, Eşik mi?

Neredeyse her çocuk, eğitimin bir noktasında bırakmak istediğini söyler. Bu cümleyi duyan veli iki uçtan birine savrulur: ya hemen kabul eder ya da hiç tartışmaya açmaz. İkisi de erken karardır. Önce sorulması gereken şey, bu isteğin ne zaman geldiğidir.

İlk üç ayda gelen bırakma isteği genellikle eşleşme sorununu gösterir. Çalgı çocuğa uymamış, ders biçimi yaşına göre kurulmamış ya da beklentisi karşılanmamış olabilir. Bu dönemde yapılacak iş ısrar değil, nedeni bulmaktır. Çoğu zaman çalgı ya da yaklaşım değiştiğinde istek ortadan kalkar.

Altıncı ay civarında gelen istek çoğunlukla bir eşiktir. İlk heyecan geçmiş, kolay kazanımlar tükenmiş, ilerleme yavaşlamıştır. Çocuk bunu "sıkıldım" diye anlatır; anlatmak istediği şey genellikle "artık zorlanıyorum"dur. Bu eşik, bırakma nedeni değil, çalışma biçiminin değişmesi gereken noktadır. Dağara daha çok sevdiği bir parça eklemek, kısa bir dinleti hedefi koymak ya da çalışma süresini bölmek çoğu durumda yeterlidir.

İkinci yıl civarında gelen istek ise genellikle zaman rekabetidir. Okul yükü artmış, başka ilgiler devreye girmiştir. Burada dürüst bir hesap yapmak gerekir: haftalık program gerçekten müziğe yer bırakıyor mu? Ders sıklığını geçici olarak seyreltmek, tümüyle bırakmaktan daha iyi bir çözümdür.

Ergenlik döneminde gelen istek ayrı değerlendirilir. Bu dönemde çocuk, kendi seçimi olmayan her şeye mesafe koyar. Çalgıyı bırakma isteği, çoğu zaman çalgıya değil, o çalgının kimin kararı olduğuna dairdir. Tür değiştirmek, kendi dinlediği müzikten parçalar çalışmak ya da bir gruba katılmak, kararı çocuğa geri verir.

Bütün bu durumlarda işe yarayan ortak bir yöntem vardır: bırakma kararını bir tarihe bağlamak. "Bugün bırakıyoruz" yerine "iki ay daha devam edelim, sonra birlikte karar veririz" demek, kararı duygusal bir anın dışına taşır. İki ayın sonunda çocuk çoğu zaman devam etmek ister; istemezse de karar bilinçli verilmiş olur.

Velinin kaçınması gereken üç cümle vardır. Birincisi harcanan parayı hatırlatmaktır; bu, çocukta suçluluk üretir, istek üretmez. İkincisi kardeşle ya da başka bir çocukla karşılaştırmaktır. Üçüncüsü "bırakırsan bir daha başlatmam" tehdididir — bu cümle, geri dönüş kapısını kapatır.

Öğretmenle konuşmak çoğu zaman en kısa yoldur. Derste ne olup bittiğini gören kişi odur; sıkılmanın hangi başlıkta başladığını genellikle bilir. Program üzerinde yapılacak küçük bir değişiklik, evde alınacak büyük karardan daha etkilidir.

Son olarak: bırakmak her zaman kötü sonuç değildir. Bir çalgıyı bırakıp başka birine geçen çocuk müzikten kopmaz. Kopma, müzikle ilişkinin bir zorunluluğa dönüştüğü yerde olur.