Gene Krupa: Davulu Solo Çalgı Yapmak

1930'larda davulcu, dans orkestrasının arka sırasında zaman tutan kişiydi. Solo çalması beklenmezdi. Gene Krupa bunu değiştirdi ve davulculuğu sahne önüne taşıdı.

Benny Goodman topluluğuyla 1937'de kaydedilen Sing, Sing, Sing bu değişimin simgesidir. Parçanın büyük bölümü davul üzerine kuruludur; tomlarda çalınan tekrarlı bir figür, bütün düzenlemenin omurgasını oluşturur. Kayıt beklenmedik biçimde popüler oldu ve davul solosu konser programlarının parçası hâline geldi.

Krupa'nın ikinci katkısı çalgı tasarımınadır. Davul üreticileriyle çalışarak ayarlanabilir kasnaklar, dayanıklı derilere uygun gövdeler ve set düzeninde standartlaşma üzerine katkı verdi. Ayrıca tomların iki taraflı ve akort edilebilir olması onun ısrarıyla yaygınlaştı.

Tekniği rudiment temelliydi. Sanılanın aksine gösterişli çalışı sağlam bir el düzeni üzerine kuruluydu; Sanford Moeller ile çalıştı ve kol-bilek koordinasyonu üzerine yöntem geliştirdi. Sonraki yıllarda Cozy Cole ile birlikte bir davul okulu kurdu.

Solo anlayışı bugünün ölçütlerine göre basit sayılabilir: uzun tom figürleri, dinamik yükselişler, ritmik tekrar. Ama yaptığı iş teknik değil konumsaldı; davulun tek başına dinlenebilir bir çalgı olduğunu geniş bir dinleyiciye kabul ettirdi.

Bu kabul, sonraki kuşağın önünü açtı. Bebop davulcuları soloyu ritmik ve motivik olarak geliştirdi; Krupa olmasaydı o soloya ayrılan zaman muhtemelen bulunmayacaktı.

Derslerimizde solo çalışması motif üzerinden yürütülür. Kısa bir ritmik fikir alınır, set çevresinde taşınır ve dinamikle geliştirilir; amaç hız göstermek değil bir fikri duyurmaktır.