Baby Dodds ve Erken Caz Davulculuğu

Caz davulculuğunun kökeni New Orleans'ın iki geleneğinden gelir. Birincisi askerî ve geçit bandolarıdır; trampet tekniği, rudimentler ve marş ritimleri buradan taşındı. İkincisi dans salonlarının ve cenaze törenlerinin müziğidir; burada ritim daha esnek ve kolektiftir.

Warren "Baby" Dodds bu iki geleneğin kesiştiği isimdir. Louis Armstrong ve King Oliver topluluklarında çaldı, nehir gemilerinde çalışarak ritim anlayışını geliştirdi. Erken kayıtlarında duyulan davul sesi, bugünkü set davulculuğunun ilk olgun örneğidir.

Dodds'un getirdiği fikirlerden biri, ritmin parça boyunca aynı kalmaması gerektiğiydi. Her bölüm için farklı bir renk kullandı: bir bölümde trampet kasnağında, bir bölümde ziller üzerinde, bir bölümde ahşap bloklarda çaldı. Bu yaklaşım davulculuğu zaman tutmanın ötesine taşıdı.

İkinci katkısı kayıt teknolojisiyle ilgilidir. Erken akustik kayıtlarda büyük davulun titreşimi kayıt iğnesini yerinden oynatıyordu; bu yüzden davulcular çoğu zaman ahşap bloklara ve zillere yönlendirildi. Elektrikli kaydın gelmesiyle set bütün parçalarıyla kaydedilebilir hâle geldi.

Dodds ayrıca kendi tekniğini sözlü olarak anlatan ilk davulculardandır. Kayıtlı konuşmalarında hangi bölümde ne çaldığını ve neden çaldığını açıklar; bu, davulculuğun pedagojik literatürü için erken bir kaynaktır.

Erken caz davulculuğunun ritmik temeli, marşın iki vuruşlu yapısından dört vuruşlu swing hissine geçişti. Bu geçiş bir anda olmadı; 1920'ler boyunca kademeli olarak yerleşti.

Derslerimizde caz davulculuğu tarihsel sırayla verilir. İki vuruşlu erken stil, swing ve bebop ritimlerinden önce çalışılır; sıra, hissin nereden geldiğini anlamayı kolaylaştırır.