Vladimir Horowitz: Ton ve Tehlike

Vladimir Horowitz'in piyano sesi, kayıtlardan bile tanınabilir bir sestir. Bunun teknik açıklaması el konumundadır: parmaklarını alışılmadık biçimde düz tutar, tuşa parmak ucundan değil yastıktan yaklaşırdı. Bu duruş çoğu yöntem kitabının önerdiğinin tersidir ve taklit edilmesi önerilmez.

Tonun ikinci kaynağı dinamik aralığın genişliğidir. En kısık seslerle en güçlü seslerin arası olağandışı biçimde açıktır; bu, tek tek notaların gücünden değil, bir bölüm içinde ses gücünün planlanmasından gelir. Uzun bir crescendo kurabilmek, teknikten çok yapı bilgisiyle ilgilidir.

Dağarı romantik ağırlıklıydı: Liszt, Chopin, Schumann, Rahmaninov, Skryabin. Kendi yaptığı düzenlemeler — özellikle Bizet ve Sousa üzerine varyasyonlar — teknik gösteri parçalarıdır ve eleştirilmiştir.

Yorumları tartışmalıydı. Tempo esnetmeleri, iç seslerin öne çıkarılması ve bazı yerlerde notaya yapılan eklemeler, metne sadakat ilkesini savunanlar tarafından eleştirildi. Savunma, bu müdahalelerin on dokuzuncu yüzyıl icra geleneğinin devamı olduğunu söyler.

Kariyerinde uzun sahne aralıkları verdi; on iki yılı aşan bir aradan sonra 1965'te Carnegie Hall'a dönüşü, canlı kaydedildi ve piyano tarihinin en çok dinlenen konserlerinden biri oldu. Sahne kaygısıyla ilişkisi bilinir ve bu, icracılık mesleğinin az konuşulan tarafına dair açık bir örnektir.

1986'da Moskova'da verdiği konser, altmış yıl sonra doğduğu ülkeye dönüşüydü ve dönemin siyasi atmosferinde simgesel bir olay olarak kaydedildi.

Derslerimizde el konumu kursiyerin kendi anatomisine göre kurulur. Tek bir doğru duruş dayatılmaz; ölçüt, gerginlik olmadan istenen sesin üretilebilmesidir.