Sviatoslav Richter: Dağarın Genişliği

Sviatoslav Richter'in çaldığı eser sayısı, yirminci yüzyıl piyanistleri arasında en geniş dağarlardan biri sayılır. Bach'tan Prokofyev'e, Schubert'ten Bartók'a uzanan bir liste tuttu ve bunu kariyeri boyunca sürekli genişletti.

Bu genişliğin nedeni çalışma biçimidir. Kariyerine geç başladı; konservatuvara yirmi iki yaşında girdi ve öncesinde büyük ölçüde kendi kendine çalıştı. Deşifre yeteneği olağanüstüydü ve yeni eser öğrenme hızı bu yeteneğe bağlıydı.

Son yıllarında notadan çalmaya döndü. Ezberin taşıdığı riski gereksiz bulduğunu söylüyordu; sahnede nota ve sayfa çeviren bir asistanla çalması alışılmışın dışındaydı ve tartışıldı. Bu tercih, ezberin mutlak bir gereklilik olmadığını gösteren yüksek profilli bir örnektir.

Konser koşulları konusunda da alışılmadıktı. Büyük salonlardan çok küçük mekânları tercih etti; Fransa'da ve Rusya'da köy salonlarında, ilan edilmemiş konserler verdi. Sahne aydınlatmasını kısarak yalnız nota lambasıyla çalması bilinen bir tercihtir; dinleyicinin icracıyı değil müziği izlemesini istiyordu.

Her eseri kaydetmedi ve kayıtlarının çoğu canlıdır. Stüdyo kaydına mesafesi, icranın tek seferlik bir olay olduğu düşüncesinden geliyordu.

Çalışma alışkanlıkları üzerine kendi notları vardır; günlüğünde dinlediği konserleri ve kendi icralarını açık sözlü biçimde değerlendirir. Bu değerlendirmeler, bir icracının kendine bakışına dair az bulunur bir kaynaktır.

Derslerimizde deşifre çalışması düzenli bir başlık olarak yürütülür. Yeni eser öğrenme hızı doğrudan deşifre becerisine bağlıdır ve bu beceri ayrı çalışılmadan gelişmez.