Jean-Pierre Rampal: Flütü Solo Çalgı Yapmak

Yirminci yüzyılın ortasında flütçülerin kariyer yolu belliydi: orkestra. Solo resital veren flütçü sayısı azdı, dağar sınırlıydı ve dinleyici alışkanlığı yoktu. Jean-Pierre Rampal bu tabloyu kırdı.

Önce dağar sorununu çözdü. On sekizinci yüzyılın unutulmuş flüt eserlerini kütüphanelerden çıkardı, yayımlattı ve kaydetti. Vivaldi, Telemann, Quantz ve dönemin daha az bilinen bestecilerine ait yüzlerce eser bu çalışmayla dolaşıma girdi. Bugün flüt öğrencilerinin standart dağarı sayılan pek çok parça bu keşiflerden gelir.

İkinci adımı sipariş oldu. Poulenc'in Flüt Sonatı, Jolivet'nin konçertosu ve başka çağdaş eserler onun için ya da onun icrasıyla dağara girdi. Bu, flütün yirminci yüzyıl müziğiyle ilişkisini kurdu.

Üçüncü adımı tür sınırlarının dışına çıkmaktı. Caz piyanisti Claude Bolling ile yaptığı kayıt beklenmedik biçimde çok satan bir albüm oldu. Hint klasik müziği icracılarıyla, Japonya'da geleneksel müzisyenlerle çalıştı. Klasik çevre bu işbirliklerini kimi zaman hafiflik saydı; sonuç, flütün geniş bir dinleyiciye ulaşmasıydı.

Tonu ve tekniği Fransız okulunun devamıdır: parlak, esnek, vibratoyu cümlenin parçası olarak kullanan bir ses. Altın flüt tercihi de onunla yaygınlaştı; malzemenin ton üzerindeki etkisi tartışmalıdır ama icracı üzerindeki etkisi kabul edilir.

Rampal örneği, bir çalgının dağarının kaderle değil çalışmayla belirlendiğini gösterir. Eser yoksa aranır, bulunamazsa yazdırılır, dinleyici yoksa kurulur.

Derslerimizde barok flüt dağarı erken dönemde kullanılır. Bu eserler hem teknik olarak kademelidir hem cümleleme çalışması için açık bir yapı sunar.